Cocamidopropyl Betaine, 500 ml

Cocamidopropyl Betaine to surfaktant amfoteryczny, który w szamponach, żelach pod prysznic i preparatach myjących łagodzi drażniące działanie głównego surfaktantu anionowego oraz nadaje pianie gęstość i kremowy charakter. Samodzielnie myje tylko umiarkowanie. Jego wartość ujawnia się w mieszaninie: z Sodium Laureth Sulfate, Sodium Coco-Sulfate lub z glutaminianami tworzy micele mieszane, gotowy preparat jest lepiej tolerowany przez skórę, a piana utrzymuje się dłużej. Wytwarza się go z kwasów tłuszczowych oleju kokosowego i z ziaren palmowych, dostarczany jest jako roztwór wodny i pracuje się z nim na zimno w fazie wodnej.

Roztwór w naszej ofercie należy do betain wysokoaktywnych o zawartości substancji aktywnej około 45 %. Zwykłe kokamidopropylobetainy mają zazwyczaj niższą zawartość substancji aktywnej, dlatego przy przenoszeniu receptur z innych źródeł przelicz dawkę na substancję aktywną, w przeciwnym razie mieszanina surfaktantów wyjdzie niepotrzebnie silna.

Co robi w formulacji

• Łagodzenie podrażnień – cząsteczka amfoteryczna wbudowuje się w micele surfaktantu anionowego i zmniejsza udział wolnych cząsteczek, które drażnią skórę. Działanie myjące mieszaniny przy tym nie spada.
• Kremowa i stabilna piana – piana jest gęstsza, delikatniejsza w dotyku i nie opada tak szybko nawet w twardszej wodzie czy przy kontakcie z sebum na skórze.
• Zagęszczanie mieszaniny – w połączeniu z surfaktantem anionowym i solą zwiększa lepkość, więc często nie trzeba dodatkowego zagęstnika. Samodzielnie w wodzie nie zagęszcza.
• Lekkie kondycjonowanie – przy bardziej kwaśnym pH cząsteczka niesie częściowy ładunek dodatni i słabo przylega do włosów. Włosy po umyciu łatwiej się rozczesują i mniej elektryzują.
• Szeroki zakres pH – stabilny i funkcjonalny w zakresie pH 4,5 – 7, odpowiedni także dla kwaśnych receptur do higieny intymnej i skóry głowy.

Zastosowanie w formulacji

Rozpuszcza się w wodzie w dowolnej proporcji. Dodaje się go do fazy wodnej lub w fazie chłodzenia, temperatura przetwarzania nie powinna przekraczać 40 °C. Podgrzewanie nie jest konieczne, roztwór jest płynny i można go odmierzać objętościowo. Koncentrat ma kwaśne pH (około 4,5 – 5,5), więc gotowy preparat może wyjść bardziej kwaśny, niż oczekujesz. Dlatego reguluj pH dopiero po dodaniu wszystkich surfaktantów.

Zalecane dozowanie to 1 – 20 % roztworu w gotowym produkcie. Dolna granica wystarcza do złagodzenia żelu myjącego do twarzy lub mydła w płynie. Wyższe dawki stosuje się w szamponach i żelach pod prysznic, gdzie betaina ma wyraźnie przyczynić się do piany i lepkości. W mieszaninie surfaktantów jest zwykle składnikiem mniejszościowym, większą część stanowi główny surfaktant anionowy.

Typowy sposób postępowania: w wodzie demineralizowanej rozpuszcza się surfaktant anionowy, następnie dodaje się betainę i ewentualne surfaktanty niejonowe, dalej idą kondycjonery, kompozycja zapachowa i konserwant, na końcu regulacja pH i dopracowanie lepkości. Betaina toleruje także substancje kationowe, więc można do niej dodać polimery kondycjonujące, takie jak Polyquaternium-7 lub Guar Hydroxypropyltrimonium Chloride, bez ryzyka wytrącenia, które grozi w czysto anionowej mieszaninie.

W preparatach alkoholowych sprawdza się tylko w ograniczonym stopniu, w etanolu jest słabo rozpuszczalny. W olejach i bezwodnych układach olejowych jest nierozpuszczalny, należy więc wyłącznie do receptur wodnych. Każdy wodny preparat surfaktantowy z betainą wymaga konserwantu, sam roztwór nie zawiera żadnej substancji konserwującej.

Odpowiedni do produktów takich jak

• Szampony, w tym dla dzieci i do wrażliwej skóry głowy, gdzie łagodzi zarówno mieszaniny siarczanowe, jak i bezsiarczanowe.
• Żele pod prysznic i płyny do kąpieli, w których odpowiada za objętość i kremowość piany.
• Żele i pianki myjące do twarzy o niższej zawartości surfaktantów, gdzie wystarcza mała dawka.
• Preparaty do higieny intymnej o kwaśnym pH, które betaina toleruje bez utraty funkcji.
• Mydła w płynie do rąk, ewentualnie łagodne środki czystości do domu, do naczyń lub powierzchni.

W recepturach bezsiarczanowych na bazie glukozydów (Coco-Glucoside, Decyl Glucoside) lub glutaminianów (Sodium Cocoyl Glutamate) betaina poprawia ich rzadką pianę.

Co warto wiedzieć

Koncentrat jest sklasyfikowany jako żrący, w gotowym produkcie przy zwykłym dozowaniu takie ryzyko nie powstaje. Jako jedyny surfaktant daje słabszą i mniej obfitą pianę, dlatego prawie zawsze się go łączy. Proces produkcyjny utrzymuje niską zawartość produktów ubocznych (amidoamina, kwas chlorooctowy), które bywają źródłem podrażnień skóry. Substancja jest łatwo biodegradowalna według testów OECD 301 i jest przeznaczona do preparatów spłukiwanych, do kosmetyków niespłukiwanych nie należy.

Jeśli roztwór przyszedł z zimna zmętniały lub z drobnymi kryształkami, przed odmierzaniem pozwól mu ogrzać się do temperatury pokojowej. Zmętnienie jest odwracalne i nie ma wpływu na funkcję.

Różnica od podobnych surfaktantów

Betainę często myli się z Coco-Glucoside, ponieważ oba uważa się za łagodne surfaktanty drugorzędowe. Glukozyd jest niejonowy, ma wyższe naturalne pH i daje rzadszą, mniej stabilną pianę, za to dobrze toleruje zarówno wysokie, jak i niskie pH i nie ma problemu z elektrolitami. Betaina zagęszcza i stabilizuje pianę, pomaga zagęścić mieszaninę i umożliwia zastosowanie kationowych kondycjonerów. W stosunku do Sodium Laureth Sulfate jest surfaktantem drugorzędowym: uzupełnia i łagodzi siarczan, lecz jako głównego surfaktantu myjącego go nie zastąpi.

Często zadawane pytania