INCI, CAS i numer EC: jak odnaleźć się w składnikach kosmetycznych

Jeden surowiec kosmetyczny może mieć nawet siedem różnych nazw i identyfikatorów jednocześnie. Nazwę handlową od dostawcy, potoczną polską nazwę, nazwę angielską, nazwę botaniczną rośliny, nazwę INCI, numer CAS i numer EC. Na pierwszy rzut oka wygląda to na skomplikowane — w praktyce każda z tych informacji pełni swoją ściśle określoną funkcję. Przyjrzyjmy się, co oznaczają INCI, CAS, EC i EINECS, gdzie ich szukać i kiedy na którym z nich polegać.

Pracując z surowcami kosmetycznymi, bardzo szybko można się przekonać, że jedna substancja może mieć wiele nazw i identyfikatorów. Jedna pomaga klientowi zrozumieć produkt, inna służy do oznakowania kosmetyków, a kolejna pozwala precyzyjnie zidentyfikować substancję w dokumentacji technicznej, naukowej lub prawnej.

Jeśli wytwarzają Państwo kosmetyki, nie wystarczy znać jedynie handlowej nazwy surowca. Dla prawidłowej etykiety, dokumentacji i oceny bezpieczeństwa ważne jest, aby wiedzieć, co oznaczają nazwa INCI oraz numery CAS, EC i EINECS, gdzie ich szukać i kiedy na której informacji polegać.

Co oznaczają nazwy i identyfikatory składników kosmetycznych

Surowiec kosmetyczny może być opisany na różne sposoby w zależności od tego, kto z nim pracuje. Klient potrzebuje zrozumiałej nazwy. Producent potrzebuje właściwej nazwy na etykietę. Dostawca posługuje się nazwą handlową. Technik ds. bezpieczeństwa lub osoba dokonująca oceny bezpieczeństwa potrzebuje precyzyjnej identyfikacji chemicznej. Dlatego przy jednym surowcu możemy spotkać się z kilkoma informacjami naraz.

Żadna z tych informacji nie jest „lepsza” we wszystkich sytuacjach. Każda pełni inną funkcję. To właśnie zrozumienie różnic między nimi pomaga unikać błędów na etykietach, w recepturach i w dokumentacji.

Czym jest nazwa INCI

INCI to skrót od International Nomenclature of Cosmetic Ingredients, czyli międzynarodowego nazewnictwa składników kosmetycznych. Jest to ustandaryzowany system nazywania składników stosowanych w produktach kosmetycznych.

W praktyce nazwa INCI to ta nazwa, którą podaje się w wykazie składników na etykiecie produktu kosmetycznego. W Unii Europejskiej składniki kosmetyczne w wykazie składników podaje się według nomenklatury INCI. Oficjalnym europejskim źródłem do weryfikacji składników kosmetycznych jest baza CosIng Komisji Europejskiej.

Nazwa INCI nie jest więc marketingową nazwą surowca. To nazwa przeznaczona do oznaczania składników kosmetycznych w taki sposób, aby była zrozumiała w środowisku międzynarodowym.

Dlaczego INCI jest ważne

INCI pomaga konsumentowi, producentowi i specjalistom szybko zidentyfikować, co znajduje się w produkcie. Jest szczególnie istotne przy alergenach, substancjach konserwujących, barwnikach, filtrach UV, ekstraktach roślinnych i substancjach aktywnych.

Z punktu widzenia producenta INCI ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego oznakowania produktu kosmetycznego. Jeśli przygotowują Państwo w domu krem wyłącznie na własny użytek, etykieta z wykazem INCI nie musi mieć praktycznego znaczenia. Jeżeli jednak produkt kosmetyczny jest wprowadzany do obrotu, prawidłowe oznakowanie składników jest jednym z podstawowych obowiązków.

Czego INCI nie mówi

Nazwa INCI nie mówi wszystkiego. Zazwyczaj nie informuje o jakości surowca, kraju pochodzenia, sposobie produkcji, stężeniu substancji aktywnych ani o tym, czy surowiec jest rafinowany, nierafinowany, fermentowany lub konserwowany.

Na przykład dwa produkty mogą mieć tę samą nazwę INCI Butyrospermum Parkii Butter, ale różnić się zapachem, kolorem, sposobem przetworzenia, zawartością substancji niezmydlających się lub profilem sensorycznym. Nazwa INCI identyfikuje więc rodzaj składnika, a nie pełną jakość konkretnej partii.

Czym jest numer CAS

Numer CAS, a dokładniej CAS Registry Number, to unikalny identyfikator substancji chemicznej nadawany przez system Chemical Abstracts Service. Jest używany na całym świecie i pomaga precyzyjnie zidentyfikować substancję niezależnie od języka, synonimów czy nazw handlowych. Numer CAS ma typowy format Xxxxxx-xx-x.

Numer CAS jest niezwykle przydatny w dokumentacji technicznej, kartach charakterystyki, dokumentach analitycznych, legislacyjnych bazach danych oraz w komunikacji z dostawcami.

Dlaczego nie wystarczy znać samej nazwy substancji

Jedna substancja może mieć wiele nazw. Na przykład gliceryna może pojawić się w dokumentacji jako glycerin, glycerol, 1,2,3-propanetriol lub — zgodnie z INCI — jako Glycerin. Numer CAS pomaga potwierdzić, że chodzi o tę samą substancję.

Przy niektórych substancjach jest to jeszcze ważniejsze. Podobnie brzmiące nazwy mogą oznaczać różne formy chemiczne, sole, hydraty, izomery lub mieszaniny. Dlatego przy weryfikacji dokumentów technicznych nie warto polegać wyłącznie na nazwie.

Czego numer CAS nie oznacza

Numer CAS nie oznacza automatycznie, że substancja jest dozwolona w kosmetykach. Nie oznacza też, że jest bezpieczna w dowolnym stężeniu ani odpowiednia do każdego zastosowania.

Dlaczego niektóre surowce nie mają numeru CAS

Nie każdy surowiec kosmetyczny ma jeden jednoznaczny numer CAS. Może to zaskakiwać zwłaszcza początkujących, ponieważ numer CAS często postrzegamy jako coś, co powinna mieć każda substancja. W praktyce tak nie jest.

Numer CAS przypisuje się konkretnej substancji chemicznej lub precyzyjnie zdefiniowanej jednostce. W przypadku prostych substancji, takich jak gliceryna, kwas cytrynowy czy wodorotlenek sodu, identyfikacja jest stosunkowo jednoznaczna. Dlatego mają one jasno określony numer CAS.

W przypadku surowców naturalnych, mieszanin i materiałów złożonych sytuacja jest bardziej skomplikowana. Ekstrakt roślinny, hydrolat, olejek zapachowy, blend emulgatorów czy kompleks aktywny nie musi być jedną czystą substancją chemiczną. Może to być mieszanina dziesiątek, a nawet setek naturalnie występujących związków, ewentualnie mieszanina kilku składników technologicznych. Dlatego może się zdarzyć, że surowiec jako całość nie ma jednego numeru CAS.

• Poszczególne składniki mieszaniny mogą mieć własne numery CAS.
• Dostawca może podawać numer CAS tylko dla głównego składnika.
• Dostawca może podawać kilka numerów CAS, ponieważ produkt jest mieszaniną.
• Surowiec roślinny może mieć numer CAS według źródła botanicznego, ale konkretny ekstrakt może się różnić w zależności od części rośliny, sposobu przetworzenia i medium ekstrakcyjnego.

Jeśli więc przy mieszaninie nie znajdą Państwo jednego numeru CAS, nie musi to automatycznie oznaczać błędu. Oznacza to, że surowiec może nie być prostą, jednoskładnikową substancją. Wtedy tym ważniejsza jest praca z kartą techniczną, specyfikacją i pełnym składem INCI.

Dlaczego jedna substancja może mieć kilka numerów CAS

Możliwa jest również sytuacja odwrotna. Jedna substancja lub jeden surowiec może być w dokumentacji powiązany z kilkoma numerami CAS. Powodów może być więcej.

Czasami nie chodzi o jedną czystą substancję, lecz o mieszaninę. Każdy składnik mieszaniny może mieć własny numer CAS.

Czasami istnieją różne formy tej samej substancji, na przykład forma bezwodna, hydrat, sól, ester lub izomer. Formy te mogą mieć różne numery CAS, chociaż nazwa handlowa lub potoczna może brzmieć bardzo podobnie. W przypadku niektórych substancji rozróżnia się na przykład formę bezwodną i uwodnioną.

Czasami przy substancjach naturalnych rozróżnia się źródło, sposób pozyskania lub typ ekstraktu. Jest to szczególnie ważne przy ekstraktach roślinnych, olejkach eterycznych, maceratach olejowych i kompleksach naturalnych.

Czasami w dokumentacji podaje się numer CAS substancji głównej, a jednocześnie numery CAS pozostałych składników, nośników lub konserwantów. Dlatego nie należy automatycznie zakładać, że kilka numerów CAS oznacza błąd. To raczej sygnał, że trzeba przyjrzeć się całemu składowi i zrozumieć, co dokładnie opisuje dostawca.

Czym jest numer EC

Numer EC to europejski identyfikator substancji chemicznej. Używa się go w kontekście europejskiego prawodawstwa chemicznego, zwłaszcza przy identyfikacji substancji w systemach takich jak REACH i CLP. Numer EC ma format Xxx-xxx-x.

Numer EC znajdą Państwo przede wszystkim w kartach charakterystyki, kartach technicznych, bazach regulacyjnych, klasyfikacji według CLP oraz w dokumentacji substancji chemicznych. W praktyce kosmetycznej numer EC jest ważny zwłaszcza wtedy, gdy trzeba zweryfikować, czy dokumentacja od dostawcy rzeczywiście dotyczy właściwej substancji.

Jaka jest różnica między numerem EC a EINECS

Podczas pracy z dokumentacją techniczną oprócz numeru CAS często można spotkać się także z oznaczeniem numer EC lub numer EINECS. Pojęcia te są ze sobą ściśle powiązane, ale nie oznaczają dokładnie tego samego.

Zależność jest taka, że numer EINECS jest jednym z rodzajów numeru EC. Nie każdy numer EC musi być jednak numerem EINECS. Numer EC może pochodzić także z innych europejskich wykazów, na przykład ELINCS lub NLP.

Przeciętny producent kosmetyków nie musi pamiętać wszystkich historycznych wykazów. W praktyce ważne jest, aby wiedzieć, że numer EC to europejski identyfikator substancji, a numer EINECS to konkretny rodzaj numeru EC dla substancji ze starszego europejskiego wykazu substancji istniejących. W dokumentacji można spotkać oba określenia, przy czym w praktyce często używa się ich bardzo podobnie.

Jeśli substancja ma numer EC, pomaga to w jej identyfikacji regulacyjnej w kontekście europejskim. Nadal jednak sam numer EC nie mówi, czy substancja nadaje się do kosmetyków, w jakim stężeniu można ją stosować ani czy podlega jakimś ograniczeniom.

Jaka jest różnica między INCI, numerem CAS i numerem EC

Najprościej wyobrazić sobie te informacje jako trzy różne warstwy identyfikacji. INCI nazywa składnik kosmetyczny, CAS precyzyjnie identyfikuje substancję w skali międzynarodowej, a EC identyfikuje ją w europejskim kontekście regulacyjnym.

Dla etykiety produktu kosmetycznego najważniejsza jest nazwa INCI. Do weryfikacji technicznej tożsamości substancji ważne są numery CAS i EC. Aby bezpiecznie i prawidłowo stosować surowiec, wszystkie te informacje trzeba czytać we wzajemnym powiązaniu.

Praktyczne przykłady z kosmetyki

Teoria nabiera sensu dopiero na konkretnych surowcach. Przyjrzyjmy się czterem typowym przykładom — od prostej substancji po mieszankę zapachową.

Dlaczego INCI może się zmieniać nawet przy tej samej roślinie

Przy surowcach roślinnych nie wystarczy znać samej nazwy rośliny. Nazwa INCI zależy również od tego, która część rośliny została użyta, jaki typ surowca powstał i jak został przetworzony.

Z jednej rośliny może powstać woda kwiatowa, olej z nasion, ekstrakt z kwiatów, olej z kwiatów, proszek z suszonej rośliny lub ekstrakt hydrolizowany. Każdy z tych surowców może mieć własną nazwę INCI, inną funkcję w kosmetyce, inny skład i inną przydatność do receptury.

Dlatego nie należy zgadywać INCI wyłącznie na podstawie potocznej nazwy rośliny. Jeśli w przepisie pojawia się na przykład nagietek, trzeba wiedzieć, czy chodzi o ekstrakt z nagietka, hydrolat z nagietka, olej nagietkowy, macerat czy inną formę surowca. W praktyce dobrze pokazuje to przykład nagietka lekarskiego, czyli Calendula officinalis.

Ten przykład pokazuje trzy ważne rzeczy.

Po pierwsze, ta sama roślina nie oznacza tego samego INCI. Hydrolat z nagietka, ekstrakt z nagietka i olej nagietkowy nie są — z punktu widzenia oznakowania ani formulacji — tym samym.

Po drugie, ten sam lub podobny numer CAS nie musi oznaczać, że surowce są zamienne. Numery CAS i EC pomagają w identyfikacji substancji lub źródła roślinnego, ale nie opisują całego praktycznego zachowania konkretnego surowca w recepturze.

Po trzecie, przy surowcach naturalnych identyfikatory mogą być bardziej złożone niż przy prostych substancjach chemicznych. Ekstrakty roślinne, hydrolaty i oleje są z natury materiałami złożonymi, dlatego czasem mogą mieć ten sam identyfikator, innym razem kilka identyfikatorów, a niektóre dane mogą nie być podane.

Dlatego przy surowcach roślinnych zawsze ważne jest czytanie dokumentacji konkretnego produktu. Należy zwracać uwagę przede wszystkim na nazwę INCI, nazwę botaniczną, użytą część rośliny, typ surowca, nośnik, konserwację, sposób przetworzenia i zalecane zastosowanie.

Dlaczego przy ekstraktach znaczenie ma także medium ekstrakcyjne

Przy ekstraktach nie wystarczy patrzeć tylko na nazwę rośliny. Bardzo ważne jest również to, w jakim medium roślina została poddana ekstrakcji. Różne media ekstrakcyjne potrafią wydobyć z rośliny odmienne grupy substancji, dlatego otrzymane ekstrakty mogą różnić się składem, działaniem, sensoryką i zastosowaniem w recepturze.

• Ekstrakt wodny

  Wnosi przede wszystkim składniki rozpuszczalne w wodzie i zazwyczaj należy do fazy wodnej.

• Ekstrakt glicerynowy

  Wnosi składniki rozpuszczalne w wodzie i częściowo polarne, przy czym gliceryna działa jako humektant. Może jednak wpływać na kleistość i odczucie na skórze.

• Ekstrakt alkoholowy

  Ekstrahuje inne spektrum substancji niż woda czy gliceryna. Może mieć bardziej intensywny charakter, ale alkohol może wpływać na sensorykę i odpowiedniość dla skóry wrażliwej.

• Macerat olejowy

  Wnosi przede wszystkim składniki lipofilowe, czyli rozpuszczalne w oleju. Zachowuje się jak olejowy składnik receptury.

• Ekstrakt CO₂

  Może być bardzo skoncentrowany i znacząco różnić się składem od ekstraktów wodnych, glicerynowych czy olejowych.

Dlatego dwa ekstrakty z tej samej rośliny nie muszą być zamienne. Ekstrakt wodny z rośliny, macerat olejowy i ekstrakt CO₂ mogą mieć to samo pochodzenie botaniczne, ale w recepturze kosmetycznej będą zachowywać się inaczej. Więcej na ten temat znajdą Państwo w kategorii maceraty i ekstrakty.

Automatyczne przejmowanie INCI z internetu

Internetowe bazy danych mogą być bardzo przydatne, ale nie powinny zastępować dokumentacji konkretnego surowca. Przy mieszaninach, ekstraktach, konserwowanych hydrolatach, emulgatorach czy funkcjonalnych surowcach typu blend skład INCI może być specyficzny dla konkretnego dostawcy.

Dobrym źródłem orientacyjnym jest baza CosIng, czyli europejska baza składników kosmetycznych. Pomaga zweryfikować, czy dana nazwa INCI jest używana w nazewnictwie kosmetycznym, jaka jest jej funkcja w kosmetyce i czy wiążą się z nią określone informacje regulacyjne.

CosIng nie zastępuje jednak karty technicznej konkretnego surowca. Nie zawsze powie, jaki dokładnie skład ma konkretny ekstrakt od konkretnego dostawcy, czy hydrolat jest konserwowany, w jakim nośniku dostarczana jest substancja aktywna ani jakie substancje pomocnicze zawiera produkt handlowy.

Jeśli dane z internetu i dokumentacja od dostawcy się nie zgadzają, należy zachować czujność. Przy produkcji kosmetyków nie polegamy na przypadkowo znalezionej nazwie z internetu, lecz na zweryfikowanej dokumentacji konkretnej partii lub konkretnego produktu handlowego.

Przy zmianie dostawcy tego samego surowca zawsze trzeba ponownie sprawdzić dokumentację. Ta sama nazwa handlowa lub potoczna nie oznacza jeszcze, że chodzi o dokładnie ten sam produkt. Różnica może dotyczyć nośnika, konserwacji, stężenia substancji aktywnej, pochodzenia, sposobu przetworzenia, rafinacji, standaryzacji lub składników pomocniczych.

Dotyczy to zwłaszcza ekstraktów roślinnych, hydrolatów, mieszanin emulgatorów, systemów konserwujących, kompleksów aktywnych i olejków zapachowych. Dwa surowce mogą mieć podobną nazwę i podobne zastosowanie, ale ich skład INCI, dawkowanie, sensoryka, stabilność lub ograniczenia regulacyjne mogą się różnić.

Przy zmianie dostawcy nie wystarczy więc przepisać nazwy surowca w recepturze. Trzeba zweryfikować nową kartę techniczną, specyfikację, kartę charakterystyki, skład INCI, a w zależności od typu surowca także inne dokumenty, na przykład certyfikat IFRA lub wykaz alergenów. Dopiero wtedy można ocenić, czy surowiec może posłużyć jako pełnowartościowy zamiennik w istniejącej recepturze.

Najczęstsze błędy przy identyfikacji składników

Większość problemów z oznakowaniem wynika z kilku powtarzających się pomyłek. Oto sześć najczęstszych.

1. Mylenie nazwy handlowej z INCI

Nazwa handlowa to nazwa produktu nadana przez dostawcę. Może być ładna, marketingowa i łatwa do zapamiętania, ale zazwyczaj nie należy do wykazu składników na etykiecie. Jeśli surowiec nazywa się na przykład Silky Touch Emollient, nie oznacza to, że tej nazwy można użyć jako INCI. Trzeba ustalić jego rzeczywisty skład INCI.

2. Używanie polskiej nazwy zamiast INCI

Na etykiecie produktu kosmetycznego w wykazie składników nie używa się nazw „olej migdałowy”, „masło shea” czy „witamina E”, lecz odpowiednich nazw INCI. Polskiej nazwy można użyć w tekście marketingowym, opisie produktu lub na froncie etykiety, ale wykaz składników musi być przygotowany zgodnie z zasadami dotyczącymi składników kosmetycznych.

3. Automatyczne przejmowanie INCI bez weryfikacji dokumentacji

Internetowe bazy danych to dobry pomocnik, ale nie powinny zastępować dokumentacji konkretnego surowca. Dotyczy to zwłaszcza mieszanin, ekstraktów, konserwowanych hydrolatów, emulgatorów, kompleksów aktywnych i olejków zapachowych. Przy konkretnym surowcu zawsze decyduje dokumentacja dostawcy.

4. Ignorowanie konserwantów i nośników

Niektóre surowce nie są czystymi, jednoskładnikowymi substancjami. Mogą zawierać wodę, glicerynę, substancje konserwujące, stabilizatory, przeciwutleniacze lub rozpuszczalniki. Typowym przykładem jest hydrolat, który może być konserwowany lub niekonserwowany. Jeśli jest konserwowany, substancja konserwująca stanowi część dostarczonego surowca i przy tworzeniu wykazu INCI gotowego produktu trzeba ją uwzględnić.

5. Założenie, że ta sama nazwa zawsze oznacza tę samą substancję

W przypadku niektórych substancji mogą istnieć różne formy. Różnica może dotyczyć uwodnienia, soli, izomerii, pochodzenia lub czystości. Właśnie dlatego numery CAS i EC są ważne przy identyfikacji technicznej. Przy bardziej zaawansowanej pracy z recepturami warto sprawdzać nie tylko nazwę, ale także numer CAS, numer EC, specyfikację i skład surowca.

6. Mylenie podobnych surowców roślinnych

Ekstrakt roślinny, hydrolat, macerat olejowy i olejek eteryczny z tej samej rośliny to nie te same surowce. Mogą mieć odmienne INCI, różny skład, inną rozpuszczalność i inne zastosowanie w recepturze.

Jak zweryfikować składnik kosmetyczny w praktyce

Pracując z surowcem, warto postępować systematycznie. Nie trzeba być chemikiem, ale należy wiedzieć, gdzie szukać podstawowych informacji i jak je ze sobą porównywać.

Krok 1: Dokumentacja od dostawcy

Przy każdym surowcu warto poprosić o dostępną dokumentację lub ją sprawdzić. Najczęściej chodzi o kartę techniczną, specyfikację produktu, kartę charakterystyki, skład INCI, certyfikaty, jeśli są istotne, dokument IFRA przy olejkach zapachowych oraz wykaz alergenów przy kompozycjach aromatycznych. Przy prostych surowcach dokumentacja może być zwięzła. Przy złożonych mieszaninach, substancjach aktywnych, systemach konserwujących i kompozycjach perfumeryjnych dokumentacja ma jednak zasadnicze znaczenie.

Krok 2: Kontrola nazwy INCI

Nazwy INCI należy używać przy tworzeniu etykiety i wykazu składników. Jeśli surowiec zawiera więcej składników, nie wystarczy podać nazwy głównej substancji. Trzeba znać pełny skład INCI dostarczanego surowca. Na przykład substancja aktywna może być dostarczana w nośniku, ekstrakt roślinny może zawierać glicerynę i wodę, konserwowany hydrolat może zawierać substancję konserwującą, a emulgator może być mieszaniną kilku składników.

Krok 3: Porównanie numerów CAS i EC

Numery CAS i EC pomagają zweryfikować, że karta techniczna, karta charakterystyki i specyfikacja mówią o tej samej substancji. Jeśli nazwa substancji w różnych dokumentach nieco się różni, numer CAS może pomóc potwierdzić tożsamość. Jeśli numery CAS się nie zgadzają, należy zachować czujność i sprawdzić, czy nie chodzi o inną formę substancji, inną mieszaninę lub błąd w dokumentacji.

Krok 4: Weryfikacja kontekstu regulacyjnego

Nie każda substancja, która ma numer CAS, automatycznie nadaje się do kosmetyków. Przy produktach kosmetycznych trzeba sprawdzać, czy składnik jest odpowiedni do danego celu, czy nie ma ograniczeń stosowania, czy należy do składników regulowanych i czy jego stężenie odpowiada wymogom bezpieczeństwa. Przy substancjach konserwujących, barwnikach, filtrach UV i niektórych substancjach aktywnych ograniczenia są szczególnie istotne.

Krok 5: Nie zapominajmy o gotowym produkcie

Identyfikacja surowca to dopiero pierwszy krok. Przy gotowym produkcie kosmetycznym trzeba prawidłowo zestawić cały wykaz składników zgodnie z recepturą, stężeniami i zasadami oznakowania. Składniki w wykazie INCI podaje się zazwyczaj w porządku malejącym według masy w momencie ich dodawania do produktu. Składniki w stężeniu niższym niż 1 % mogą być wymienione w dowolnej kolejności po składnikach o stężeniu powyżej 1 %. Barwniki mogą być podawane według odrębnych zasad.

Wskazówki dla średnio zaawansowanych i zaawansowanych wytwórców

Uwaga na różnicę między substancją a mieszaniną

Niektóre surowce są substancjami jednoskładnikowymi, inne — mieszaninami. To bardzo ważne przy czytaniu dokumentacji. Substancja jednoskładnikowa może mieć jednoznaczny numer CAS i EC. Mieszanina może jednak zawierać wiele substancji, z których każda może mieć własny identyfikator. Dlatego przy mieszaninach często nie wystarczy szukać jednego numeru CAS dla całego produktu. Typowe mieszaniny w kosmetyce to emulgatory, systemy konserwujące, kompozycje perfumeryjne, kompleksy aktywne, ekstrakty roślinne w nośniku i blendy funkcjonalne.

Uwaga na nazwy botaniczne

Przy olejach roślinnych, masłach, ekstraktach i hydrolatach nazwa botaniczna jest bardzo ważna. Podobne nazwy potoczne mogą oznaczać różne rośliny lub różne części rośliny. Przy surowcach roślinnych należy zwracać uwagę na łacińską nazwę rośliny, użytą część rośliny, sposób przetworzenia, medium ekstrakcyjne, rafinację lub jej brak, konserwację oraz kraj pochodzenia, jeśli ma znaczenie.

Przy ekstraktach ważny jest także nośnik

Ekstrakty często dostarczane są w wodzie, glicerynie, propanediolu, oleju, alkoholu lub innym rozpuszczalniku. Wpływa to nie tylko na wykaz INCI, ale i na kompatybilność z recepturą. Ekstrakt wodny będzie zachowywał się inaczej niż macerat olejowy. Ekstrakt glicerynowy może wpływać na kleistość produktu. Ekstrakt alkoholowy może wpływać na sensorykę i odpowiedniość dla skóry wrażliwej.

Przy zapachach ważny jest dokument IFRA

Przy olejkach zapachowych nie wystarczy znać handlowej nazwy zapachu. Ważny jest dokument IFRA, który określa zalecane lub maksymalne użycie zapachu w zależności od kategorii produktu. Inne limity mogą obowiązywać dla produktu spłukiwanego, produktu bez spłukiwania, balsamu do ust, kremu do ciała, perfum, świecy lub produktu do zastosowań domowych. Dlatego przy zapachach zawsze pracuje się z konkretną kategorią zastosowania.

Alergeny w gotowym produkcie trzeba kontrolować i sumować

Przy zapachach, olejkach eterycznych i składnikach aromatycznych trzeba śledzić alergeny w gotowym produkcie. Nie wystarczy sprawdzić, czy alergen występuje w jednym surowcu. Ważne jest jego całkowite stężenie w całej recepturze. Jeśli używa się kilku mieszanin zawierających ten sam alergen, jego ilość w gotowym produkcie się sumuje. Dotyczy to zwłaszcza łączenia kilku olejków zapachowych, olejków eterycznych, ekstraktów roślinnych z naturalną zawartością składników aromatycznych lub kompozycji perfumeryjnych.

Oznacza to, że ten sam alergen może być poniżej limitu w pojedynczym surowcu, ale po zsumowaniu wszystkich źródeł w recepturze może przekroczyć próg, powyżej którego trzeba go wymienić w wykazie składników. Przy bardziej zaawansowanej formulacji warto więc prowadzić zestawienie alergenów dla całej receptury, a nie tylko dla poszczególnych składników zapachowych.

Należy używać surowców przeznaczonych do celów kosmetycznych

Przy produkcji kosmetyków nie należy używać technicznych lub niejasno wyspecyfikowanych zamienników tylko dlatego, że mają podobną nazwę lub tę samą substancję główną. Używać należy surowców odpowiednich do zastosowań kosmetycznych, z właściwą dokumentacją i jasną specyfikacją. Powodem jest nie tylko prawo, ale także bezpieczeństwo i jakość gotowego produktu. Surowiec techniczny może mieć inną czystość, inne limity zanieczyszczeń, inną jakość mikrobiologiczną, inne substancje stabilizujące lub niewystarczającą dokumentację do zastosowań kosmetycznych.

Przy surowcach kosmetycznych ważne jest, aby zwracać uwagę nie tylko na nazwę substancji, ale także na jej jakość, przeznaczenie, czystość, specyfikację, dokumentację bezpieczeństwa, parametry mikrobiologiczne i przydatność do kontaktu ze skórą. Nie wystarczy więc, że substancja „chemicznie wygląda tak samo”. Przy produkcji kosmetyków decydujące jest to, aby nadawała się do zastosowań kosmetycznych i aby dostępna była do niej dokumentacja potrzebna do prawidłowej receptury, oznakowania i oceny bezpieczeństwa.

Praktyczna ściągawka: której informacji potrzebuję?

Szybka orientacja w zależności od tego, nad czym aktualnie Państwo pracują.

Najczęstsze pytania

Praktyczne pytania, które najczęściej powtarzają się przy oznakowaniu i identyfikacji składników kosmetycznych.

Podsumowanie

INCI, CAS, EC i EINECS to nie zbędne szczegóły techniczne. To narzędzia, które pomagają prawidłowo nazywać, identyfikować i bezpiecznie stosować składniki kosmetyczne. Nazwa INCI jest potrzebna przede wszystkim przy oznakowaniu produktów kosmetycznych. Numer CAS pomaga precyzyjnie zidentyfikować substancję chemiczną w kontekście międzynarodowym. Numer EC używany jest głównie w europejskiej dokumentacji regulacyjnej. Numer EINECS to jeden z rodzajów numeru EC, związany ze starszym europejskim wykazem istniejących substancji znajdujących się w obrocie.

Dla początkującego najważniejsze jest zrozumienie, że nazwa handlowa surowca nie jest automatycznie nazwą INCI. Przy bardziej zaawansowanej pracy ważne jest nauczenie się czytania kart technicznych, kart charakterystyki, dokumentów IFRA, wykazów alergenów i specyfikacji.

Przy surowcach roślinnych nie wystarczy znać samej nazwy rośliny. INCI może się zmieniać w zależności od użytej części rośliny, typu surowca i sposobu przetworzenia. Przy mieszaninach i surowcach złożonych może się zdarzyć, że produkt nie ma jednego numeru CAS albo ma ich kilka.

Jeśli nie mają Państwo pewności co do surowca, nie warto polegać wyłącznie na nazwie z internetu. Należy zweryfikować dokumentację konkretnego surowca u dostawcy, a jako źródło uzupełniające wykorzystać bazę CosIng. To właśnie połączenie prawidłowego INCI, dokumentacji technicznej i zrozumienia konkretnego surowca jest podstawą prawidłowej receptury, etykiety i oceny bezpieczeństwa produktu kosmetycznego.

Przy surowcach z Handymade.sk mają Państwo do dyspozycji dokumentację potrzebną do ich prawidłowego stosowania, w tym karty techniczne, dane dotyczące bezpieczeństwa i inne dostępne materiały w zależności od typu surowca. Dokumenty przygotowujemy i udostępniamy tak, aby były zrozumiałe i użyteczne również dla wytwórców, którzy nie chcą tracić czasu na szukanie informacji w różnych zagranicznych źródłach.

Naszym celem jest, aby przy tworzeniu receptur pracowali Państwo nie z szacunkami, lecz ze zweryfikowanymi danymi. Dzięki temu można lepiej skupić się na samej formulacji, prawidłowym oznakowaniu produktu i bezpiecznym stosowaniu surowców kosmetycznych.

Formulator — receptury ze zweryfikowanymi danymi

Nasz Formulator łączy nazwę INCI oraz numery CAS i EC każdego surowca w jednym miejscu. Tworząc recepturę, pracują więc Państwo ze zweryfikowanymi danymi z kart technicznych, a nie z szacunkami.

Widzą Państwo a